Ако го „исчистите“ срцето од магла, од омраза, љубомора, завист, тоа станува чист извор на љубов.

fantasy 2437944 960 720 696x398

Не, Бог не нè напуштил. Ни е поблиску од кога било досега. Искрено верувам дека во нас и околу нас се случува „големо чистење“. Како да слушам предупредувачки тапани и фанфари пред церемонијата што доаѓа… Можеме да го направиме тоа.

dzovi kompani baner horizontalen 1

Луѓето се како планини кои се обликувани со години дожд и ветрови. Некои се како отсечени делови од целината – стојат во засеците токму така, разделени, но со својата висина и вегетацијата која само на врвовите се бореше за своето постоење, привлекуваат внимание и предизвикуваат восхит, стравопочит…

И тоа е како нас. Понекогаш остануваме сами, но во самотија и тишина се случуваат големи трансформации.

Животните ветришта понекогаш нељубезно не тепаат, тоа се сите оние искушенија од кои гледаме колку сме силни. Лавиринти на предизвици се насекаде околу нас. Кога ќе надминеме се што мислевме дека ќе не скрши, тогаш тоа „скршено стакло“ во нас почнува да се трансформира во дијамант.

Не е секогаш лесно. Кога срцето ни е „заглавено“ во трн, кога душата ни „топи“ во калта и кога мислиме дека губиме здив, тогаш таа верба во нас ни го крева гласот… Да паднеме за да станеме, и така во круг… Тоа е магијата на постоењето.

Кога последната капка надеж ќе ја исполни таа вера во нас, тогаш повторно гледаме кон небото, прсти испреплетени со сончевите зраци – тие невидливи дланки нè креваат и ни ги „оживуваат“ чекорите. Толку пати во животот сме преродени, толку пати ни се дава шанса за нов почеток. Ајде да го искористиме.

Ајде да бидеме тие восхитувачки планини. Да бидеме бисери откорнати од длабочините. Да бидеме вредност во нашите очи. Да станеме дијаманти – не арогантни, туку само свесни за нашата вредност, тогаш другите ќе не видат како сјаеме.

Да не се разнежниме, бидејќи – како се чувствува Бог кога нè гледа тажни? Не создал да страдаме, Неговата желба е да се радуваме, да го славиме животот.

Нашите усни не беа дадени да шириме навредливи зборови, туку да зборуваме за љубовта, да се бакнуваме, да пееме песни, да се молиме и да Го фалиме…

Не ни дадоа очи да ги затвораме пред туѓи маки. Тие се таму за да им дадат нежен поглед и утеха на сиромашните, со најнежната тишина.

baner portland horizontalen

Што мислиш? За што се нашите размислувања? Уште како дете толку пати се прашував. И тогаш човекот „по пат“ сфаќа: Па, мислите се нашето најголемо богатство. Ако ги користиме правилно, се разбира. Она што го создаваме во нашите мисли се пренесува во нашиот реален свет. Па зошто да не сонувате? Зошто да не бидеме како разиграни деца на кои се им е можно? За нив нема граници. Тие знаат да живеат бајки, а ние возрасните веќе заборавивме дека тие постојат. Осмели се да размислуваш за чуда, нека влезат во нашиот живот. Сè што е создадено започна во мислите, па да станеме „креатори“ на сопствените светови, да си играме во нашата имагинација и да гледаме како се остваруваат нашите соништа. Замислете како влегувате во лифт кој ве носи високо, до вибрациите на изобилството, каде што концептот на недостиг не постои. Виси таму и фантазирај, фантазирај… Обликувај си го животот како да е стап од подвилива пластелин, играј… Биди глупав со себе, биди луд, зошто да не? Мислите се како семиња – посеј ги, посеј ги и не биди нетрпелив. Можеби нема да никнат веднаш, но ако ги „поливате“ со вера, вашата жетва ќе биде богата. Истрај во тоа, но гледај да го „сееш“ само тоа што сакаш да никне, во животот на секого има премногу пелин, нели?

И сега ги испреплетувам прстите од левата и десната рака затоа што сакам да се чувствуваат – не ни се дадени да изразиме грубост, тие се таму да стоплат нечие тело, да гушнат, да галат замрзнато лице, да кренат , да изградиш мост што поврзува, да напишеш некому убав збор, да си ги закотвиш бродовите во бура. Нашите раце не се дадени за да ги земеме туѓите раце, туку да ги изградиме нашите. Кога ќе научиме да даваме, тогаш подароците сами ќе ни дојдат.

Не ни беше дадено срце да чука само за нас и да не одржува во живот. Тој е таму за да чука за другите. Да сакаш. Да се ​​биде исполнет со љубов дури и во безизлезни ситуации и да се заблагодарува за сè. Срцето е нашето око, тоа внатрешно око со кое најдобро гледаме. Кога надворешните околности ќе ви го заматат видот, нурнете во себе и таму глетките се бескрајни…

Ако го „исчистите“ срцето од магла, од омраза, љубомора, завист, тоа станува чист извор на љубов.

Стремете се кон тоа. Биди таа Љубов која го движи светот. Бидете нечија светулка во темнината. Научете да кажувате: „Благодарам“, „Прости ми“, „Те сакам“ и ќе видите како од пустина може да се направи рај. Биди нечие богатство, најсветлата ѕвезда на нечие небо. Биди тоа што си.

media 24 uslugi

Разбудете го тој заборавен дел од вас што сите го имаме. Да се ​​вратиме на нашите „извори“ и да течеме како најчиста река, никогаш заматена – баш како што сакаше Бог да бидеме – според Неговиот лик и подобие. Ајде да бидеме нашите подобри утре – да бидеме тој Нов свет.

Со љубов за тебе – Сенка Лагиња