Болести и закопани емоции: Ракот е поврзан со потсвеста желба за смрт

6613

Ракот е поврзан со потсвесна желба за смрт – понекогаш се случува да реагираме во одредена ситуација со желба да умреме, да нè нема, бидејќи не сме во состојба свесно да се соочиме со некои животни удари и да ја прифатиме лекцијата. Таквата мисла умот автоматски ја складира.

Сите ние претежно почнуваме да се занимаваме со саморазвојот дури откако ќе преживееме одредени искуства кои создаваат многу потиснати негативни емоции, додека некои од нив се случуваат во раното детство, па дури и во пренаталниот период, па затоа имаме многу нејасни емоции кои не можеме да станеме свесни бидејќи не ни се јасни причината. Понекогаш еден живот е премногу краток за да ги реализираме сите овие емоции, често учиме да ги потиснуваме уште подлабоко мислејќи дека сме успеале да се исчистиме.

Ова особено се случува кога посегнуваме по антидепресиви и седативи, бидејќи тоа е најмоќниот начин за блокирање на емоциите, односно за заборавање, а во исто време, најдобар начин потиснатите трауми повторно да оживеат преку болеста. Секоја болест го претставува одговорот на нашето целокупно енергетско тело, тоа е резултат на нашата мисла и емоционални вложувања.

Нашиот живот е составен од само 1% настани, останатите 99% се реакции на настани. Всушност, цел живот се занимаваме со обработка и варење на одредени животни удари и трауми. Објективно, она што го доживуваме како удари се животни лекции и искушенија кои нè враќаат на себе, со основна порака дека не можеме да излеземе надвор додека не се прифатиме одвнатре.

Во раното детство, ние сме многу чувствителни, приемчиви и сè што мислат и чувствуваат нашите родители го презема нашиот несвесен ум како програма, исто како што претходно го преземавме генетското наследство како програма. Значи, ние не сме празен лист, туку доаѓаме на овој свет како програмирани информации.

baner portland horizontalen

Нашите животни избори се во согласност со овие несвесни програми, па затоа избираме точно партнери што ќе нè повредат или јадеме храна што ќе ни нанесе штета. Честопати имаме случај кога мало бебе има тумор на мозокот или некоја друга неизлечива болест, а многумина ќе се запрашаат како мало бебе може да размислува или да ги потисне емоциите за да ја привлече болеста .

Ракот е поврзан со потсвесна желба за смрт – понекогаш се случува да реагираме во одредена ситуација со желба да умреме, да нè нема, бидејќи не сме во состојба свесно да се соочиме со некои животни удари и да ја прифатиме лекцијата. Таквата мисла умот автоматски ја складира.

Треба да знаете дека нашиот ум е многу леплив и таа мисла е многу лесно да се држи до него, но тешко да се одвои. Затоа имаме навика да ја повторуваме истата мисла одново и одново затоа што не можеме да ја одлепиме иако ни пречи. Болеста секогаш го напаѓа делот од телото кој е најслабата алка, односно каде се акумулирани негативните емоции и нашата желба да ги блокираме, скриеме и заборавиме.

Нашиот вид не слабее поради возраста, туку затоа што не сакаме да видиме некои очигледни работи и несвесно го ослабуваме и блокираме видот, бегаме од реалноста и ги закопуваме главите во песок. Кога ја искривуваме вистината во ситуација која не ни оди според нас, имаме некаква своја визија итн., нашиот внатрешен вид ќе биде заматен, а резултатот ќе биде губење на надворешниот вид.

Срцето страда од блокирани емоции кои не сме ги покажале од страв, црниот дроб собира лутина, а желудникот собира необработена содржина, нешто што не сме успеале да го „изџвакаме“, со кое не сме се помириле, а како како резултат имаме гастритис или чир на желудникот.

banerПРИМА ДЕНТi horizontalen

Кога се „лечеме“ со чир на желудникот, доаѓаме во ситуација да треба да ја одбереме исхраната, што всушност ја претставува потребата за контрола и селекција на емоционално ниво. Тироидната жлезда е исполнета со неискажани зборови кои сме ги „проголтале“ на наша штета, воопшто, нарушување на тироидната жлезда или чакрата на грлото претставува проблем на комуникација и вербално изразување.

Во суштина, само кога добро ќе си го уништиме телото, се сеќаваме дека мора да внимаваме на стресот, да не се заморуваме, докторот ни забрани алкохол, цигари, масна и тешка храна, надевајќи се дека апчињата ќе ни помогнат да ја поправиме оштетени структури во нашето енергетско тело, што никогаш нема да се случи. Лековите не влијаат на програмите. Програмите се информации од потиснати емоции кои им даваат инструкции на клетките како да се однесуваат.

Што се потиснати емоции? Тие се како потонат брод, како Титаник. Кога бродот тоне тој исчезнува од нашите очи, но сепак отиде некаде. Тој потона во невидливите сфери, но сè уште постои. Полн со различни содржини, луѓе, среќа, тага, љубовни приказни. Исто така, кога сме вознемирени, соочени со непријатна или негативна ситуација, во обид да создадеме привиден мир, ќе земеме седатив и нашиот Титаник ќе потоне во несвесното. Ќе почувствуваме олеснување, но тоа сепак ќе постои, иако ќе се обидеме да го заборавиме.

Заборавањето е најлошиот начин да се реши некој проблем, понекогаш ќе се појават духовите од потонатиот брод, но најчесто тие ќе претставуваат невидливи и нејасни препреки и блокади, па ќе имаме чувство дека некоја невидлива сила нè кочи и го спречува нашето напредок, дека едноставно не ни оди добро, а не ни знаеме зошто итн.

На крајот на краиштата, кога ќе се обидеме да заборавиме некои работи во животот, нашиот ум ќе го преземе заборавот како одбранбен механизам и ќе почне неселективно да заборава, па ќе ги заборавиме пријателите, обврските, родендените и ќе станеме неодговорна личност и на крајот ќе станеме целосно безлични и никој повеќе нема да може да смета на нас па и самите ќе паднеме во заборав.

Кога бебето ќе заплива во мајката, таа ќе го најде внатрешниот Титаник на мајката и првите информации ќе бидат усогласени со нејзината психо-емоционална состојба. Во еден момент мајката е оптоварена со некоја негативна ситуација, можеби е во расправија со таткото, повредена, лута, размислува за самоубиство, смрт итн.

Одеднаш детето „гледа“ нешто што не сака да го види и несвесно му го блокира видот, или „слуша“ што не сака да го слушне и му го блокира слухот, складира и блокира одредени информации во мозокот и се оштетува. таму или е родено со срцева мана затоа што ги блокирала емоциите на мајката итн. Така, со сосема здрава генетска програма, ќе имаме болно новороденче со силна програма за самоуништување.

dzovi kompani baner horizontalen 1

Кога станува збор за болест, често имаме случај доктор кој лекува други да добие срцев удар, рак, да умре млад итн., а потоа секој кажува каков лекар е тој ако не знаел да се излечи. или доктор кој пие и пуши и ги советува другите да го прават тоа не го прават, или полицаец кој казнува други за прекршок што самиот го прави.

Сите наши животни обврски главно доаѓаат од нашите несвесни програми, така што имаме луѓе наменети за спорт, некои за физичка работа, некои за наука, медицина итн.

Наставниците претежно имаат опфатен материјал, имаат искуство или допирна точка со одредена сфера од животот што се обидуваат да ни ја доближат, но главно е точно дека секој се држи до таму каде што боли. Видливите пороци, како доктор кој пие и пуши, уште посуптилно се заменуваат со невидливи внатрешни, како на пример лекар кој ги лекува туѓите срца, но не и своето.

Полесно е да се видат туѓите маани, но тие секогаш укажуваат на нешто што сме го заробиле во себе и на кое треба да работиме. Исто така, фактот дека сме лекар нема да не ослободи од истата болест што се обидуваме да ја третираме кај другите.

Едноставно, за се има одредена аналогија и каузалност, ако не сме доволно свесни за себе и за своето внатрешно јас, ако не ја запалиме светлината да погледнеме прво во себе, а потоа кон другите, неминовно сме осудени на животните драми. и конфликти.

Извор:  spiritual-razvoj.blogspot.com