НОВО

Животот нема реприза, туку само премиера што се случува токму сега во овој момент и затоа секој момент што не живееме во љубов претставува неповратна загуба.

pexels chinmay singh 774442
Партнерот е наше огледало. Неговата слабост е и наша, а нашата слабост е и негова. Луѓето се поврзуваат едни со други за да научат за сопствениот карактер и да работат на неговата изградба. Свесното влегување во врска со зафатен партнер укажува на раскол во нас што може да биде производ на отфрлање или недостаток на љубов во детството, но најчесто преку врска со недостапен партнер (оженет маж) ќе се обидеме да го „скршиме“ емоционално недостапен татко од раното детство. Ова создава емотивен калап и магнетизам во нас да привлечеме маж кој поради некоја причина не може да биде целосно наш. Без разлика на сето внимание и љубов што ги разменуваме со таков маж, неизбежна е далечината (неговото враќање во семејството), што е пред се запаметен модел на односи и нешто што создаде хендикеп во нашиот емотивен дел – дистанцирање и недостаток на блискост. Сигурно е дека мачењето и бегството не се решение, ниту целта на таквите врски е да не натера да страдаме, туку да ја откриеме нивната духовна позадина и да работиме на разоткривање на аспектите на нашата личност кои придонеле за тоа. Штом станеме свесни за некој аспект на личноста, ја откорнуваме и ја изложуваме на сонце (свест), таа повеќе не може да живее и го губи своето влијание. Сè додека не го направиме ова, постои тенденција да се привлече специфичен тип на маж. 
Партнерот ги претставува нашите комплементарни квалитети, со чие интегрирање стануваме покомплетна и поразвиена личност. Честопати овие квалитети ни изгледаат спротивни и неприфатливи, но тие всушност ги претставуваат најдлабоките аспекти на нашето внатрешно јас. Ако привлечеме маж кој е подготвен да ја изневерува својата законска партнерка, не можеме да негираме дека некаде во нас постои недостаток на свесност за сопствената вредност и подготвеност да прифатиме споредна (помалку вредна) улога. Кој не научи на ова, ако не односот со еден од нашите родители во раното детство, кој некаде ни втисна чувство на отфрленост и нашата кревка и ранлива детска психа ја усвои пораката „не си достоен да постоиш… не си достоен за љубов“. Во овој контекст, сè што е вредно му припаѓа на некој друг, бидејќи не сме достојни да бидеме надарени со нешто вредно. Кога сме мали и беспомошни, единствено што ни смета е родителската љубов и заштита, бидејќи не сме свесни за други вредности, па љубовта е основниот параметар преку кој ја согледуваме нашата улога во светот. Но, во овој случај, нашата улога е да бидеме отфрлени, фрлени во ѓубре, непосакувани, безвредни. 

 

Има една поговорка која вели „кога ќе исцедиш портокал, ќе излезе со сок од портокал и ништо друго“, па од нас ќе излезе она што цело време го растевме во себе, а вака нашите избори. велат нашите емоции и нашата способност да се справиме со животот.и преземаме одговорност за нашите постапки. Ајде да земеме хартија и пенкало и да ги запишеме нашите ефекти и резултати: деловниот успех, приходите, емотивните односи, децата, семејството итн. и да ги оцениме на скала од 1 до 10. Целосната мешавина што ја добиваме е нашиот сок што го создадени во нашите потсвесни продавници и во различни периоди од животот се „истиснуваат“ од нас секогаш кога нешто не притиска. Во детството, кога некој ќе не повреди, плачеме и во тие солзи излегува сета горчина на нашата отфрленост и беспомошност. Кога ќе пораснеме, плачеме на ист начин, но секогаш ја имаме истата горчина што не расплака како мало дете. 

 

Убедени дека навистина не сме достојни за љубов, влегуваме во врска со зафатен маж, бидејќи нашето несвесно сè уште си ја работи својата работа, затоа нашиот избор е директен резултат на нашиот однос кон себе кој го негуваме со години. Влегуваме, значи, во приказната за непостоењето , затоа што не сме ни достојни да постоиме, а нашата приказна станува   бајка.  Во таа врска се разменуваат многу љубов, нежност и копнеж, партнерот не опсипува со внимание, посесивно не врзува за себе и така остануваме во врска година, две, три…десет…па и петнаесет. Секоја година со себе носи се повеќе страдања, желба за бегство, за прекин на врската.  

dzovi kompani baner horizontalen

Од принцезата од бајката, жената од неговите соништа која има се што нема неговата сопруга, се претвораме во фрустрирана и незадоволна жена која не е во состојба да зачекори во светот на реалноста и да стане вистинска жена со своите вистински потреби. Сепак, најмалку што треба да направиме е да го обвиниме нашиот оженет љубовник, бидејќи ова само покажува колку сме неподготвени и неспособни да преземеме одговорност за нашите животи, а со тоа остава впечаток на неспособна и незрела личност на нашиот љубовник, кој потсвесно го плаши. затоа што тој самиот е доволно незрел и неодлучен, и од него не може да се очекуваат конкретни решенија, како што не можеме да донесеме конечна одлука и така со години се вртиме круг и круг. Кога веќе се наоѓаме во тој маѓепсан круг, бесмислено е да скршиме глави за тоа што прави кога е со сопругата, дали ја сака, дали води љубов со неа, дали е во брак со неа само поради доброто на децата и слично тој самиот не знае таков одговор, но секој одговор нема да не израдува. Развивањето негативни аспекти кон партнерот нема да не одведе далеку. Сè додека тој не ја гледа својата законска сопруга, не комуницира со неа, ја презира и мрази, немаме ништо од тоа. Тој едноставно не е подготвен или способен да постигне длабока и трајна врска и да ја надмине кризата што се јавува кога ќе се роди дете, кога партнерот веќе не е толку привлечен и интересен, кога се акумулираат финансиски проблеми итн. Поради оваа причина, фактот дека може да има врска во која нема да го оптоваруваат секојдневните прашања, во која ќе може да го сонува својот детски сон за жена која безусловно го сака и прифаќа. Враќањето кај жената е враќање во реалноста, а љубовникот не може да ја има таа реалност бидејќи таа го претставува неговото заминување во бајка каде што има само убави нешта. Љубовникот не е жена со која ќе го шармира разговор за плаќање комуналии, купување намирници, купување мебел или училишни учебници, бидејќи таа припаѓа на свет во кој сето тоа се решава со волшебно стапче. Со прифаќање на таков однос, потпишуваме премолчен договор и на почетокот сме свесни за ограничувањата кои подоцна се обидуваме да ги надминеме, се трудиме да бидеме поинакви, се обидуваме да привлечеме почит и да зграпчиме нешто од реалниот живот. Ваквите бајки ретко успеваат да влезат во зоната на реалноста, а оваа транзиција може да биде многу болна и деструктивна. 

 

Во меѓувреме, нашиот живот се претвора во длабока емотивна трагедија, маѓепсан круг од кој не гледаме излез. Дозволуваме плимата на животот да не носи такви какви што е, без цел, а всушност очекуваме еден ден нашиот партнер да извади волшебно стапче и да каже дека го остава семејството за да биде со нас. Ако направиме паралела, можеме да заклучиме дека престојот на нашиот партнер во бајка каде што нема проблеми всушност нè отсликува нас и нашата неспособност да се справиме со животот, додека некаде внатре очекуваме дека емотивно недостапниот татко во форма на нашиот партнер ќе конечно прифатете не и покажете ја неговата љубов. Колку сме посебични и го менуваме курсот за да го придобиеме за себе, толку посилно го развиваме чувството дека ѝ припаѓа на неговата законска сопруга и дека никогаш нема да ни припадне нам. Така, со развивање негативни намери и емоции, создаваме сè подлабок јаз во себе, стануваме понесреќни и сè повеќе чувствуваме непостоење во однос на партнерот. Непостоењето одговара на поимот смрт и уништување и додека не дозволиме љубовта да ја преземе командата во нашите животи, ќе тонеме сè подлабоко во страдање и самоуништување. Затоа, само љубовта може да не оживее и да нè врати во живите и со тоа да го отстрани страдањето. Љубовта што овојпат мора да ја најдеме во себе, бидејќи отсекогаш не чекала таму . Нашиот партнер е олицетворение на нас самите и слабата алка на нашата личност и затоа мораме да работиме на себе за да разбереме од каде доаѓаат овие слабости, а единственото нешто што можеме да направиме е да се прифатиме безусловно. Ова, се разбира, не значи дека треба веднаш да го отфрлиме нашиот зафатен партнер, но кога ќе влеземе во овој процес на самоприфаќање и ќе најдеме љубов во себе, ќе ја набљудуваме оваа врска низ друга димензија и ќе разбереме дека тој ја имаше само неблагодарната улога да не води на патот на самоспознавањето. Во книгата „Планот на вашата душа“ од Роберт Шварц, ваквите врски се опишани како пренатални договори што две души ги склучуваат од љубов за да си помогнат една на друга во нивната физичка инкарнација да го научат патот на љубовта. Тоа е всушност будење на сеќавањето на љубовта што ја имаме во нас. Од одредена далечина во времето, страдањето почнува да изгледа непотребно, но во одреден момент од нашето животно патување ни треба тоа искуство, сепак, не смееме да заборавиме дека сите души кои ни учат важни лекции се таму од чиста љубов. Тие се наши блиски души и треба да им пружиме несебична и безусловна љубов, едноставно, да ги сакаме без разлика дали се до нас во овој момент или со милји подалеку, дали некогаш повторно ќе ги видиме итн., животот е игра и сите ние имаме свои улоги, така што ништо не треба да се сфаќа премногу сериозно или трагично.